17 yaşında akut lösemiye yakalandı! Tedavi gördüğü hastaneden tıp öğrencisi olarak ayrıldı

2016 yılında kan hastalığı teşhisi ile Eskişehir’den İstanbul’a tedavi olmaya gelen 24 yaşındaki Mustafa Yaşar, 17 yaşındayken yakalandığı aplastik anemi ile uzun müddet uğraş etti. Gerekli tedavilerin akabinde hastalığı atlatan Yaşar’a bir mühlet sonra da akut lösemi teşhisi konuldu. Lösemi tedavisi için evvel kemoterapi, akabinde yüzde 100 uyumlu olmasa da ağabeyinden kemik iliği nakli yapılan Yaşar, şu an olabildiğince sağlıklı olduğunu belirterek, “17 yaşında hastaneye yattım ve birinci sakal tıraşımı hastanede oldum. Amaçlarımdan hiçbir vakit vazgeçmedim, pişman da değilim. Tüm hastalara bir şeylerin istenildiğinde ya da inanıldığında başarılabileceğini söylemek, umut olmak istiyorum” tabirlerini kullandı.

“MUSTAFA’NIN AZMİNİ, HEYECANINI TAKIM OLARAK ÇOK SEVDİK”

17 yaşından beri Yaşar ile ortak gayret veren Emsey Hospital Hematoloji uzmanı Prof. Dr. Serdar Bedii Omay, onun geçirdiği süreçler ile ilgili şöyle konuştu:

“Mustafa 17 yaşında son derece güzel, günahsız, saf, tatlı bakışları olan ve uygunlaşmak isteyen genç bir ergen olarak buraya geldi. Mustafa’nın hastalığı bir tarafa, onun karakterini, azmini, heyecanını grup olarak çok sevdik. Aplastik anemi dediğimiz hastalığın teşhisini koyduk. Kemik iliği kan hücrelerini yapamaz durumdaydı, önümüzde ağır bir tablo vardı. Süratli bir halde bağışıklık tedavisi ve kemoterapi gurubundan apilastik anemide standart olarak kullanılan tedavilere başladık. Tüm bunlarla eş vakitte ilik bağışı yapabilmek için verici aramaya başladık. Bulabildiğimiz vericilerden en uygun olanı Mustafa’ya yüzde 60-70 uyumlu olan ağabeyiydi. Birinci bankasında da uygun verici yoktu. Kemo imminoterapi dediğimiz tedavilerle Mustafa’yı bir noktaya kadar getirebildik. Lakin bir müddet sonra kemik iliği hastalıklarında vakit zaman oluşan hastalıklı bir lösemi klonun kendisini göstermesi ile akut lösemi tablosuyla karşı karşıya kaldık. Bu sefer karşılaştığımız tablo çok önemli ve hayati tehlike yaratan bir tabloydu. Evvel ağır bir kemoterapi ile lösemi hücre kitlesini ortadan kaldırmaya çalıştık. Bunda başarılı olduk ve yüzde 100 uyumlu olmamasına karşın vericiden ilik naklini yapmayı başardık. Ufak tefek meseleler olsa da Mustafa’nın yüksek feraseti ve kendisini sağlıklı tutmak için gösterdiği azmi, bizim de çabamız ile birleştiğinde geldiğimiz noktadan son memnunuz.”

“HASTA KONUMUNDAN GELDİ, ARTIK TABİP OLMA KONUMUNA YANLIŞSIZ İLERLİYOR”

Prof. Dr. Serdar Bedii Omay, Yaşar’ın tıp fakültesini kazanması ile ilgili ise  “İnşallah benden çok daha yeterli bir doktor olur, Mustafa’dan çok umutluyum. Mutfaktan yani hasta konumundan geldi, artık tabip olma durumuna gerçek ilerliyor. Bunun her bir anında büyük bir haz yaşıyorum. Onu her gördüğümde hem dua ediyor hem dayanak oluyorum hem de hayalini onunla paylaşıyorum. Mustafa’yı inşallah karşımda bir tıp hocası olarak da göreceğim, bundan daha keyifli olacağım bir şey olamaz” dedi.

“TAM OLARAK GÜZELLEŞTİĞİMİ VE KENDİMİ ÇOK GÜZEL HİSSETTİĞİMİ SÖYLEYEBİLİRİM”

Şimdi Tıp Fakültesi 3’üncü sınıf öğrencisi olan Mustafa Yaşar, “2016 yılında Eskişehir’de bana apilastik anemi teşhisi konuldu. Hocamın tabir ettiği üzere burada bir yıl süren ağır bir tedaviye girdim. Aldığım tedavilere karşılık aldıktan sonra üniversite imtihanına hazırlık sürecim başladı. Bu mühlet içinde hastalığım tam olarak güzelleşmediği için yaklaşık 3 yıl boyunca şiddetli bir süreç geçirdim. Üniversite imtihanına 3 kere girdim, en sonunda Tıp fakültesine başlayabildim. Pandemi sürecinde koronavirüs oldum ve onun da tedavisini gördüm.  Akabinde geçen yılbaşına yanlışsız şikâyetlerim tekrarlamaya başladı. Yapılan biyopsiler sonucunda hocalarım tekrar hastaneye yatışıma karar verdi. Bu sefer apilastik anemi değil de Akut miyeloid lösemi (AML) tanısı koyuldu. Tekrar kemoterapi süreçlerim başladı. Bu sürecin sonunda muvaffakiyete ulaştık lakin bu kere da kemik iliği nakli gerekiyordu. İlik naklini de gerçekleştirdik. Şu an bu hastalık kümesi içinde tam olarak güzelleştiğimi ve kendimi çok uygun hissettiğimi söyleyebilirim” formunda konuştu.

“BAŞKA BİR MESLEK KÜMESİNİ TERCİH ETMEYİ HİÇ İSTEMEDİM”

Küçükken de hekimlik mesleğini istediğini belirten Yaşar, büyüdükçe farklı meslek kümelerine merakının arttığını söyledi. Hasta olduktan sonra, sıhhat alanının içine girdikçe tüm odağını tıp fakültesine kaydırdığını vurgulayan Yaşar, hususla ilgili şöyle konuştu:

“Yaşadığım durumlar sonucunda birilerinin hayatına dokunulabildiğini gördüm, o yaşıma kadar bu türlü bir şeyi bu kadar net görmemiştim. Hocalarım hayatıma dokundu. Gördüğüm sevgi, şevkat ve tedavi beni çok etkiledi, bir gün kendimde birilerinin hayatına dokunmak, bu türlü gururlu bir mesleği icra etmek istedim. Üniversite imtihanını 3 defa denedim lakin birinci 2’sinde de tıp fakültesi için gereken puandan çok uzak puan almadım. Öbür bir meslek kümesini tercih etmeyi hiç istemedim, bu türlü bir seçeneği kendimde görmedim, memnun olduğum yerde olmak ve hocalarımın peşinden gitmek istedim.

“İleride ise birinci evvel dâhiliye yan kol olarak hematoloji istiyorum ancak fakültenin içinde de bir şeyleri gördüğüm için bahsi geçen alanların tıpın en sıkıntı meslek kümelerinden biri olduğunu söyleyebilirim. Şu an için bu alanlara yönelmeye yürek edebilir miyim bilmiyorum ancak şayet süreç bu halde devam ederse hematolog olarak hocamın yanında bulunmayı isterim. Ayrıyeten, kendi kendime düşünmek için çok vaktim olduğundan psikiyatristliğe ilgim doğdu. Fakülteye başlamamla aldığım psikiyatri dersleri ile ilgim daha da arttı. İnsan psikolojisi zati her vakit ilgimi çekmişti, ben de çok farklı psikolojileri üst üste yaşadığım için psikiyatri bana daha fazla yakın gelmeye başladı.”

“UMUT OLMAK İSTİYORUM”?

Mustafa Yaşar, kelamlarına şöyle son verdi:

“17 yaşında hastaneye yattım ve birinci sakal tıraşımı hastanede oldum. Amaçlarımdan hiçbir vakit vazgeçmedim, pişman da değilim. Tüm hastalara bir şeylerin istenildiğinde ya da inanıldığında başarılabileceğini söylemek istiyorum, umut olmak istiyorum. Hemotoloji ya da onkoloji hastalıklarıyla uğraşan bilhassa benim üzere hayatında maksatları olan tüm hastaların asla vazgeçmemesini istiyorum. Biraz gecikse bile kesinlikle bir gün istedikleri yerlere varacaklarını düşünüyorum.”