Umudun ve azmin zaferi

Efnan Atmaca – Hiç kimsenin hayatının bir daha eskisi üzere olmayacağı bir afetle sarsıldı Türkiye. 6 Şubat’ta yaşanan sarsıntılarla 11 kent acıya boğuldu. Sarsıntı sonrası Malatya’da görevlendirildim. Pek çok acıya, çaresizliğe şahit oldum. Tıpkı vakitte umudun her vakit var olduğuna da… Emine Bişeng Sabırlı’yla tanıştım Malatya’da. Battalgazi Kız Yurdu’nda kaldığım odanın asıl sahibi Zehra eşyalarını toplamak için geldiğinde haber peşindeydim. Zehra tıpkı gün memleketi Diyarbakır’a dönmek zorunda kalınca onun eşyalarını toplama işi Emine Bişeng Sabırlı’ya kalmış. Âlâ ki de kalmış. Zira Emine Bişeng Sabırlı’yı tanımak bana azmi, hayaller için savaşmayı ve asla yılmamayı öğretti. Van’ın Bahçesaray ilçesinde doğmuş büyümüş Emine. Hani üç yıl evvel çığ düşüp onlarca beşere mezar olan Bahçesaray. Hani ilçenin girişine kimse girip çıkmasın da çığ düşmesin diye kilit taktıkları Bahçesaray.

Kendi kıssasını yazıyor

Emine çok küçükken ölmüş babası. Annesi üçüncü eşiymiş babasının, ortalarında da hayli bir yaş farkı varmış. Birinci eşi ölmüş. İkinci eşi de Sündüz Yaylası’nda yaşanan olayla hayata veda etmiş. Annesi Zeynep, kızıyla bir hayat kurmak istemiş fakat olmamış, Zeynep’inki de öbür bir acı dolu bayan öyküsü… Emine’yi ağabeyleri ve yengeleri büyütmüş. Lakin okula başlarken çıkmış kimliği o da ağabeyi ile yengesi üzerine. Buruk bir çocukluk geçirmiş, zormuş annesiz babasız olmak. Ancak onu asıl yaralayan ortaokuldan sonra liseye devam etmesini engellemeleri olmuş. O denli çok istiyormuş ki okumayı, kendi ayakları üzerinde durmayı, hayata karşı dimdik başkaldırıp maksatlarının peşinden koşmayı. Fakat müsaade vermemiş ağabeyleri. Okul müdürüne yalvarmış, ikna etsinler onları demiş, olmamış. Okuma hakkı elinden alınan ve artık evlilik yaşı geldiği düşünülen Emine yılmamış. Meskene gelip giden görücülere inat bir çıkış yolu bulmak için didinmiş durmuş.

Ailesi yörenin kıymetli ailelerinden olduğu için Bahçesaray’a gelen yetkilileri tanıma imkanı oluyormuş. O da düşünmüş taşınmış Bahçesaray’a gelen öğretmen, asker, kaymakam her türlü yetkilinin çocuklarına bakmakta bulmuş yolu. Çocuk bakıcılığı yaparak para biriktirmiş. Bu ortada da konuta gidip gelen görücülerden kurtulmak için binbir oyun çevirmiş. Nihayet 18 yaşına gelince kayıt olmuş açık liseye. Hiç boş durmamış; o yalnızlıkta, o yoksunlukta kitaplar yoldaş, şairlerle muharrirler arkadaş olmuş Emine’ye. O da yazmış; yazdıkça acıları sağaltmış, güç toplamış. O denli azimli ve çalışkan ki kitabını da yayımlatmış. İsmi “Benim İçin Üzülme”.

Hedefi gazeteci olmak

Kitabında bayana biçilen rolleri reddedip hayat kıssasını kendi yazmak için verdiği kıyasıya uğraşını anlatıyor. Liseyi bitirdikten sonra üniversite imtihanına giriyor Emine ve İnönü Üniversitesi Gazetecilik Bölümü’nü kazanıyor. Meslektaş olacağımız için onur duyuyorum kıssasını dinlerken. “Benim farkım acı çekmiş olmam değil, yaşadıklarım ne olursa olsun hayata karşı duruşumun, yaşama sevincimin ve umudumun olması” diyor Emine.

Kısa periyodik arkadaşlığımızda bana mihmandarlık yapıyor Malatya’da, Bahçesaray’a gitmesi gerekiyor yurtlar kapatıldığı için. Daima bir gayret hâlinde, yurtta da durmuyor. Yaşlı ve hastaların üst katlara yerleştirildiğini görünce onlara yardım için kolları sıvıyor. Alt katta kalanları buluyor, yerlerini değiştiriyor. Yemekhanede depremzedelerle konuşuyor, sıkıntılarını dinliyor, onlara yoldaşlık ediyor. Güzel bir gazeteci olmak istiyor. Şu anda 26 yaşında, ikinci sınıfta okuyor. Uygun bir gazeteci olacağından emin oluyorum onu izlerken. Dönünce de çabucak kitabını alıp okuyorum. Acının, umudun, azmin ve gayretin ispatı onun öyküsü. Devamını da merakla bekliyorum…